بنابر نظر بعض مفسران منظور از «فَرَجَعُوا إِلَى أَنْفُسِهِمْ» نه به معنای اینکه آنها به باطن و فطرتشان برگشتند، بلکه به معنای این که بت پرستان شروع به گفتگو کردند و همدیگر را نسبت به بی منطقی شان و عبادت مجسّمه های بی روح و بی خاصیّت تخظئه کردند و اگر این معنا مراد باشد، باز هم این نشانه موفقیت حضرت ابراهیم علیه السلام است؛ چون حاکی از به وجود آمدن تفکّر نوی بود که مردم جرأت کرده بودند، در آن خفقان نمرودی داشته باشند و این همان گفتمان جدید توحیدی بود که حضرت ابراهیم علیه السلام به دنبال آن بود.