استاد ابراهیمی‌فر گفت: وظیفه روحانیت فقط پیگیری بحث‌های علمی و پاسخ گفتن به شبهات نیست بلکه نیاز به کارهای پرورشی هست، روحانیت به عنوان جلودار بحث‌های اعتقادی و عملی باید جامعه را با خود همراه کند و به پیش ببرد.

استاد عبدالجواد ابراهیمی‌فر در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره‌ای اساتید، درباره مفهوم انتظار، گفت: انتظار به معنای آماده شدن برای رسیدن به یک هدف والا و مقدس است، این انتظار در مکتب مهدویت به معنای عبور کردن از وضع موجود و رسیدن به یک وضع بهتر است، این معنای انتظار است که کاملاً با معنای آمادگی برای ترقی آن مراحل عالی‌تر، معنا پیدا می‌کند.

استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم با برشمردن برخی از وظایف روحانیت در عصر غیبت، اظهار داشت: وظیفه روحانیت نیز در همین راستا است، به خصوص در شرایط موجود وظیفه روحانیت این است که خودش را برای پاسخ گفتن به نیازهای روز جامعه آماده کند، نیازهای عصری که هر روز دارد خودش را به زمان موعود و ظهور نزدیک می‌کند، هر گامی که برمی‌داریم، هر نفسی که می‌کشیم، هر روزی که سپری می‌کنیم در واقع به عصر ظهور نزدیک می‌شویم و باید خود را آماده کنیم.

وی افزود: این آمادگی در نظام روحانیت باید خودش را بیشتر نشان دهد و روحانیت باید انتظاراتی که در عصر امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف و زمان غیبت آن بزرگوار از روحانیت و جامعه شیعه می‌رود پاسخ دهد و جامعه را برای آن روز آماده کند.

استاد ابراهیمی‌فر یادآور شد: امروزه شبهات در هر زمینه‌ای وجود دارد، باید هم از لحاظ علمی و هم از جهت کاربردی جامعه را رهبری و دستگیری کرد، همه صحبت برای این نیست که فقط بحث‌های علمی را روحانیت پیگیری کند و اگر احیاناً شبهاتی است پاسخ بگوید، گاهی نیاز به کارهای پرورشی است، که این کارهای پرورشی دیگر جنبه علمی و نظری ندارد و مانند پاسخ دادن به شبهات نیست.

استاد حوزه علمیه قم تشریح کرد: بحث‌های پرورشی این است که روحانیت به عنوان جلودار بحث‌های اعتقادی و عملی جامعه را با خود همراه کند و با خود ببرد، لازمه این کار نزدیک شدن به بطن جامعه، فهمیدن و درک کردن نیازهای مردم و با مردم بودن در حوزه‎ مسائل معنوی، اقتصادی، سیاسی و اجتماعی است، این مسائل خیلی مهم هستند.

وی ادامه داد: روحانیت باید در این زمینه هم مسئولیت خودش را بشناسد و هم به این مسئولیت جامه عمل بپوشاند، این وظیفه‌ای است که روحانیت در این عصر دارد، البته این کلی قضیه است، در جزئیات باید دید که چگونه یک روحانی می‌تواند جامعه را با خود همراه کند و به مسائل علمی، تربیتی و پرورشی پاسخ بدهد و احیاناً کارهای پرورشی انجام دهد، نه فقط پاسخگوی مسائل علمی در زمینه‌های تربیتی باشد.

استاد ابراهیمی‌فر انجام کارهای پرورشی را از جمله وظایف روحانیت برشمرد و بیان داشت: این وظایفی است که یک روحانی و طایفه علما در عصر غیبت دارند، کارهای بسیار مهم و سنگینی است که هر کدام باید به نوبه خود انجام دهند، بعضی‌ها در حد مراجع عظام وظایفشان جهانی است و حوزه مسئولیتشان یک حوزه فرامنطقه‌ای است، ولی روحانیت با طبقات و درجاتی که دارد هر کدام در شعاع وجودی خود باید جامعه را به سمت آن هدف متعالی و مقدس که آمادگی و درک حضور آقا امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف است، راهبری و هدایت کنند.

استاد ابراهیمی‌فر درباره وجود مبارک امام عصر عجل الله تعالی فرجه الشریف گفت: امام زمان علیه السلام، امام و پیشوای حی ما مسلمانان و جامعه بشریت است، البته ممکن است انسان‌هایی باشند که این معنا را درک نکرده باشند و اصلاً این معنا به آنها تفهیم نشده باشد، ولی از جهت تکوینی آنچه خداوند متعال اراده فرموده است، امام زمان عجل الله تعالی فرجه شریف ذخیره‌ای الهی برای هدایت و نجات جامعه بشری است، فقط جامعه اسلامی و تشیع نیست، جامعه بشری در انتظار آن روزی است که این منجی جهانی بیاید و دستش را بگیرد و از این منجلاب سختی‌ها و بلاهای آخرالزمان نجاتش دهد، همان طور که سختی‌ها و بلایای آخرالزمان را هم اکنون شاهد هستیم و می‌بینیم.

وی اضافه کرد: امام زمان یک چنین انسان والایی است که به عنوان پیشوا و مقتدای زنده است، در واقع امید بخش است و منشأ بسیاری از تحرکات، بالندگی‌ها و امیدواری‌ها به آینده بشریت است، اگر ما یک چنین مبدأ و کانونی را برای جامعه بشری، برای حرکات بشری و سکنات جامعه بشری نادیده بگیریم و خودمان باشیم با وضع موجود، که در وضع موجود وضع توحش جهانی است که قدرتمندان و زورمداران با قدرت، ستم و افساد دارند با نسل کشی جامعه را به پیش می‌برند و اهداف شوم خودشان را محقق می‌کنند، این ناامید کننده است.

استاد حوزه متذکر شد: اگر ما باشیم منهای عقیده به امام زمان علیه السلام این ناامیدی همه بشریت را فرا می‌گیرد، تسلیم و تمکین در برابر اراده قدرتمندان همه جامعه بشری را فرا می‌گیرد، ولی امید به آینده بشریت با اعتقاد به مهدویت و امام زمان علیه السلام به عنوان پیشوای زنده، پیشوایی که الهام می‌کند، پیشوایی که دستگیری می‌کند، با امید به این مبدأ برای زندگی، زندگی دنیای انسان‌ها خیلی متفاوت می‌شود، اعتقاد به امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف و وجود آن بزرگوار فقط این نیست که ما با اعتقادمان زندگی کنیم و خیلی از اهداف خود را پیش ببریم، نه، امام بزرگوار حی هستند و واقعاً دستگیری می‌کنند، مهم این است که نقش و وجود آن بزرگوار را در زندگی خودمان احساس کنیم.

وی خاطر نشان نمود: کسانی که یک مقداری نزدیک شوند و یاد و نام آن بزرگوار را در زندگی خودشان زنده کنند و اهداف آن بزرگوار را در زندگی خودشان محقق کنند، حضور ایشان را در زندگی لمس می‌کنند، یعنی این طور نیست که فقط یک اعتقاد باشد، یک وجود واقعی، یک انسان والا، یک انسان حی که رسیدگی می‌کند، الهام می‌کند و هدایت می‌کند و این خیلی مهم است، حضرت دوستان خودشان را هدایت می‌کنند.

استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم تصریح کرد: در دعای ندبه دارد که «و أدل به أولیائک» خدایا اولیا و دوستان خودت را به وسیله او راهنمایی کن، او راهنماییشان کند و از آنها دستگیری کند «و أذلل به أعدائک» و دشمنان خودت را به وسیله او خار کن، یعنی این طور نیست که آن بزرگوار فقط یک انسانی باشد که ما باید به او اعتقاد داشته باشیم نه، هم از جهت اثبات و هم از جهت نفی وجود آن بزرگوار منشأ اثرات اجتماعی است، از این جهت خیلی نقش سازنده‌ایی می‌تواند در زندگی انسان‌ها داشته باشد، این تولی و تبری ابعاد اعتقاد به مهدویت است «انی سلم لمن سالمکم و حرب لمن حاربکم» که در زیارت عاشورا است، در واقع اینها از مروارید وجود امام زمان عجل الله تعالی فرجه الشریف تلالؤ می‌کند و منشأ گرایشات مثبت و منفی در جامعه اسلامی می‌شود./220/22/20