استاد سطوح عالی حوزه قم ابراز داشت: سخنان و روایات ائمه طاهرین علیهم اسلام همه برای رشد بخشیدن به کمال انسانی است تا بتوانیم از این اقیانوس بی کران معارف بهره ببریم و زمینه‌ای برای رشد و کمال ما فراهم آید.

استاد محمد مهدی شریف، در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره‌ای اساتید، ضمن تبریک به مناسبت ولادت امام هادی علیه السلام، بیان نمود: کلام در فضائل آن حضرت بیش از آن حد است که بنده بخواهم صحبتی کنم، بنا بر این نیز ندارم که در زمینه شخصیت آن حضرت وارد شوم، چرا که شخصیت ائمه علیهم السلام از جمله امام هادی علیه السلام از آن درجه و عظمت برخوردار است که ما با بضاعت اندک نمی‌توانیم حق کلام را ادا کنیم، چرا که منطقیون گفته‌اند مُعَرِف از مَعُرَف یا باید اجلی باشد یا مساوی، بنابراین ما کجا و امام هادی علیه السلام کجا که بخواهیم درباره بعد فضیلتی و شخصیتی آن حضرت صحبت کنیم.

استاد شریف در ادامه به تاریخ ولادت، شهادت و مدت امامت امام هادی علیه السلام اشاره کرد و گفت: امام علی النقی علیه السلام در روز پانزدهم ذی الحجه سال 212 هجری قمری، در مدینه متولد شدند، تاریخ شهادت حضرت نیز بنابر روایتی سوم رجب و بنابر نقلی دیگر 27 جمادی الآخر سال 254 هجری قمری می‌باشد، مدفن آن امام بزرگوار در شهر سامراء قرار دارد، مدت 33 سال امامت این امام همام به طول انجامید، در زمان امامت حضرت، دهمین خلیفه عباسی، متوکل، دشمنی‌های سرسختی به ایشان روا داشت، همان متوکلی که قبر امام حسین علیه السلام را خراب کرد و به آب بست، متوکل در مقابل امام هادی علیه السلام قرار گرفت و امام را از مدینه به سامره تبعید کرد.

استاد سطوح عالی حوزه قم با بیان داستانی از امام علی النقی علیه السلام، چنین اظهار داشت: متوکل مجلسی ترتیب داده بود، آقا امام هادی علیه اسلام را نیز به آن مجلس دعوت کرده بود، از امام هادی علیه السلام تقاضا می‌کند تا حضرت اشعاری را ایراد بفرمایند، حضرت در ابتدا قبول نمی‌کنند اما در ادامه زمانی که حضرت می‌بینند چاره‌ای نیست حضرت اشعاری را در مذمت و بی‌وفایی دنیا در مقابل دماغ پر باد متوکل، ایراد می‌فرمایند.

وی ادامه داد: اشعاری که حضرت در مذمت و بی‌وفایی دنیا بیان نمودند، چنین است:

بَاتُوا عَلَى قُلَلِ الْأَجْبَالِ تَحْرُسُهُمْ               غُلْبُ الرِّجَالِ فَلَمْ تَنْفَعْهُمُ الْقُلَلُ‏

وَ اسْتَنْزَلُوا بَعْدَ عِزٍّ مِنْ مَعَاقِلِهِمْ                وَ اسْكِنُوا حُفَراً یَا بِئْسَمَا نَزَلُوا

نَادَاهُمْ صَارِخٌ مِنْ بَعْدِ دَفْنِهِمْ                    أَیْنَ الْأَسَاوِرُ وَ التِّیجَانُ وَ الْحُلَلُ‏

أَیْنَ الْوُجُوهُ الَّتِی كَانَتْ مُنْعِمَةً                  مِنْ دُونِهَا تُضْرَبُ الْأَسْتَارُ وَ الْكِلَلُ‏

فَأَفْصَحَ الْقَبْرُ عَنْهُمْ حِینَ سَاءَلَهُمْ              تِلْكَ الْوُجُوهُ عَلَیْهَا الدُّودُ تَقْتَتِلُ‏

قَدْ طَالَ مَا أَكَلُوا دَهْراً وَ قَدْ شَرِبُوا              وَ أَصْبَحُوا الْیَوْمَ بَعْدَ الْأَكْلِ قَدْ أُكِلُوا

استاد حوزه علمیه این اشعار را چنین ترجمه کرد: گردنکشان زورمند در قله‌های کوه‌ها برای سکونت و حراست خود خانه ساختند ولی آن قله‌ها به حال آنها سودی نبخشید. پس از آن همه شکوه، در خانه‌های رفیع خود به پایین سرازیر شدند و در گودال‌های قبر جای گرفتند. به راستی در چه جایگاه بدی افتادند. پس از دفن منادی به آنها گفت، کجا رفت آن دستبندهای طلایی و آن تاج‌ها و زیورها، کجا رفت آن چهره‌های مرفه که در برابرشان پرده‌ها و آذین‌ها آویخته می‌شد. بعد در برابر این سؤالی که از آنها می‌شود؛ با زبان گویا چنین پاسخ می‌دهد، این چهره‌هایی که می‌گویید هم اکنون محل تاخت و تاز کرم‌ها شده‌اند. آنها مدت طولانی خوردند و نوشیدند و اکنون خود خوراک خاک و کرم‌ها شده‌اند.

وی اضافه نمود: متوکل ملعون از این اشعاری که حضرت فرمودند، شدیداً تحت تأثیر قرار گرفته و چنان گریه می‌کند که از گریه‌اش ریشش خیس می‌شود، حاضران در مجلس نیز وقتی می‌بینند متوکل گریه می‌کند، همه گریان شدند، روایت شده که متوکل آنچنان متحیر شد که جام شراب را بر زمین زد و روز عیش او مبدل به روز عزا شد و این مجلس را که به قصد اذیت امام هادی علیه السلام تشکیل داده بود آنچنان متوکل تحت تأثیر قرار می‌گیرد که دستور می‌دهد امام هادی علیه السلام را با احترام به خانه‌اش بازگردانند.

استاد حوزه علمیه قم به ذکر چند روایت از حضرت پرداخت و گفت: در اینجا مناسب می‌بینم که برخی از فرمایشات آن حضرت را بیان کنم، تا از روایاتی که حضرت نقل فرمودند بهره‌مند شویم، نقل شده است که حضرت فرمودند: مَن رَضِيَ عَن نَفسِهِ كَثُرَ السّاخِطونَ عَلَيهِ؛ یعنی کسی که خودپسند باشد سخط کنندگان و ناراضیان از او زیاد می‌شوند، لذا ما باید از خودپسندی بپرهیزیم و هیچگاه حق و حقوق دیگران را پایمال نکنیم که خودپسندی سر از پایمال کردن حقوق دیگران درمی‌آورد. که امام علیه السلام ما را از آن نهی می‌فرماید.

وی در فرمایش دیگری از حضرت چنین بیان کرد: المُصیبَةُ لِلصّابِرِ واحِدَةٌ و لِلجازِعِ اثنَتانِ؛ یعنی اگر به کسی مصیبتی وارد آمد سعی کند که بر آن صبر کند چرا که اگر صبر بر مصیبت کرد مصیبت او یکی است و آن همان مصیبت وارده است، حال اگر در مصیبتی جزع و فزع کرد نتیجه جزع و فزع او این می‌شود که دو مصیبت بر او وارد می‌آید.

استاد شریف در بیان مقصود از دو مصیبت که امام در روایت فرمودند، اظهار داشت: یکی مصیبتی است که بر او عارض شده است و مصیبت دوم را بر دو گونه می‌شود تعبیر کرد، یکی اینکه خود جزع و فزع، مصیبت دومی است که خود را مورد آزار قرار داده است، احتمال دوم این است که مراد حضرت این باشد، یکی مصیبتی که وارد آمده و دومین مصیبت برای کسی که صبر بر مصیبت نکند این است که اجر و ثواب صبر از او گرفته می‌شود چرا که صابرین بر مصیبت نزد خداوند اجر و ثواب می‌برند، پس اگر کسی جزع و فزع بر مصیبت کرد، مصیبت دومش این است که آن ثواب و اجر صبر بر مصیبت از او گرفته می‌شود، بنابراین سعی کنیم اگر بر ما مصیبتی وارد آمد صبر در برابر مصیبت داشته باشیم که به ثواب‌هایی که وعده داده شده برسیم.

وی ابراز داشت: امام هادی علیه السلام در کلام دیگرشان می‌فرمایند: «أَلدُّنيا سُوقٌ رَبِحَ فيها قَوْمٌ وَ خَسِرَ آخَرُونَ»؛ حضرت می‌فرمایند: دنیا بازاری است که گروهی در این بازار سود به دست می‌آورند و گروه دیگری ضرر می‌کنند، مراد از این سود و زیان چیست؟ مراد این است که در این دنیا اگر کسی عمل صالح داشته باشد و به فکر آخرتش باشد در این دنیا ربح و سود بزرگی برای او حاصل شده است چرا که برای آخرتش کار کرده است، «الدنیا مزرعة الآخرة» در آخرت نتایج و سود را به خوبی برداشت خواهد کرد، گروه دوم کسانی هستند که در این دنیا فقط به فکر مادیات و مال اندوزی هستند و اصلاً به فکر آخرت نیستند، معلوم است که این گروه اهل خسران و ضرر هستند، بنابراین خوب است که ما این دنیا را متجر آخرت خود قرار دهیم البته به طوری که دنیای خود را هم به صورت متعارف داشته باشیم و بتوانیم آخرت را به خوبی کسب کنیم.

استاد محمد مهدی شریف در پایان متذکر شد: انشاء الله که فرمایشات آن حضرت بتواند زمینه کمال را برای عزیزان فراهم کند. سخنان و روایات ائمه طاهرین علیهم اسلام همه و همه برای رشد بخشیدن به کمال انسانی است. انشاء الله که ما و عزیزان بتوانیم از این اقیانوس بی کران معارف بهره ببریم و زمینه‌ای برای رشد و کمال ما فراهم آید.220/22/20