انسان بنابر طبیعت فطری اش میل به سروری و عزت دارد و از نوکری و ذلت بیزار است. خداوند متعال به انسان‌ کرامت نفس عطا کرد و مدال «لقد کرّمنا بنی آدم» بخشیدش تا خود را بی دلیل «ذلیل» نکند.

به مناسبت فرا رسیدن ایام عزای حسینی، استاد سید محمد موسوی حجازی از اساتید حوزه علمیه قم با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به گفتگو پرداخت.

وی در ابتدای این گفتگو خاطرنشان کرد: انسان بنابر طبیعت فطری اش میل به سروری و عزت دارد و از نوکری و ذلت بیزار است. خداوند متعال به انسان‌ کرامت نفس عطا کرد و مدال «لقد کرّمنا بنی آدم» بخشیدش تا خود را بی دلیل «ذلیل» نکند.

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم تأکید کرد: «عزّت نفس» سرمایه گران‌بهایی است که اگر در جان و روح انسان کمرنگ‌ شود، آدمی تا حد حیوانیّت تنزل می کند.

وی افزود: چه بسیار انسان هایی که حاضرند تا فقر و نداری را به جان بخرند، ولی کرامت انسانی و عزّت نفسانی شان را حفظ کنند؛ و چه بسا اشخاصی که با ذلیل کردن خود به جاه، مقام و ثروت ظاهری رسیده اند، ولی در چشم جامعه و مردمانش، پست و حقیرند و در دادگاه تاریخ محکوم به زبونی اند؛ چون روح خود و کرامت شان را فروخته اند.

استاد سید محمد موسوی حجازی در همین راستا خاطرنشان کرد: در این میان اما درگاه و بارگاهی هست که هر چه در آن بیشتر نوکری کنیم، آقاتر می شویم؛ هر چه آنجا بیشتر ابراز ارادت و کوچکی کنیم، بزرگتر و عزیزتر می شویم و خلاصه هر چه آنجا «دربند» تر باشیم «آزاد» تر می شویم، و آنجا نیست مگر «درگاه اباعبدالله الحسین علیه السلام»؛

این استاد حوزه علمیه قم اضافه نمود: حسین بن علی علیهما السلام چه کرد که نوکران کویش، سروران جهانند و مخلصان ‌دَرَش، بزرگان عالم؟

وی در ادامه بیان کرد: او از خود گذشت و به معنای واقعی مصداق «عبدالله» شد تا «نفس مطمئنه» باشد و مخاطب «فادخلی فی عبادی و ادخلی جنتی» قرار گیرد.

استاد موسوی حجازی افزود: روشن است؛ وقتی هر چه داری در راه خدا بدهی، سرت، پیکرت، اکبرت، اصغرت، دخترت و...، همه و همه را فدای راه دینداری و آزادیِ انسان ها از اطاعت شیطان کنی، «سرور آزادگان جهان» می شوی؛ آن وقت نوکریِ درگاهت سروری دو عالم می شود!

وی تأکید کرد: کسی که دلداده و فدایی حسین علیه السلام باشد، از بندگی شیطان و اسارتِ نفس خارج می شود و به آزادی و آزادگی می رسد، و «محرّر» درگاه الهی می گردد. (اشاره به آیه «ربّ انّی نذرت لک‌ما فی بطنی محرّرا». آل عمران/۳۵. آن گاه که مادر مریم او را به عنوان خادم معبد نذر کرد، این بندگی و خدمتکاری مریم در راه خدا را «آزادی» نامید، چه  اینکه آزادی حقیقی در بندگی خداوند است.)

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم خاطرنشان کرد: کسی که ذلتِ بردگیِ نفس اماره را با عزت نوکری سیدالشهداء علیه السلام عوض کند، عزیزِ چشم‌ مردم می شود.

وی در همین راستا اضافه نمود: حرّ بن یزید ریاحی تا آن ‌زمان که سپهسالار یزید بود، عزّتش را داده بود و سپهسالاری خریده بود. اگر به همان حال می مُرد، در چشم‌ مردمان و در اوراق تاریخ، پست و ذلیل می ماند، اما او «ذلت سپهسالاری لشکر یزید» را با «عزت نوکری حسین علیه السلام» عوض کرد و از جانب مولایش به لقب «آزادمردِ دنیا و آخرت» مفتخر شد و برای همیشه تاریخ حرّ و آزاد ماند و ماند.

وی افزود: امام حسین علیه السلام بر بالین حرّ و خطاب به او فرمود: «انت حرّ کما سمّتک امک، و انت الحر فی الدنیا و فی الآخرة»(بحارالانوار.ج ۴۵، ص ۱۴)؛ تو آزاد و آزاده ای چنان که مادرت تو را نامید، و تو در دنیا و آخرت آزادی.

استاد موسوی حجازی خاطرنشان کرد: اما عمر سعد به امید عزّت مُلک رِی، سر به آستان حسین علیه السلام نسپرد و به طمع جاه و جلال دنیوی، از اطاعت ولیّ زمانش خارج شد و نوکری یزید پلید را بر پیشانی اش داغ زد و برای همیشه تاریخ ذلیل ماند.

وی در ادامه بیان کرد: اینک ماه محرم است؛ ما دلداده حسینیم. ما عاشق اوییم. در درگاهش آرزوی نوکری داریم. بربارگاهش سر می ساییم. مولای ما، ای حسینِ آزاده آزادمرد؛ ما را از ذلتِ هوایِ نفسمان نجات بده که تو کشتی نجاتی و ما را به عزت بندگی خداوند راهنمایی کن که تو چراغ هُدایی، «إن الحسین مصباح الهدی و سفینة النجاة»؛

استاد سید محمد موسوی حجازی در بخش پایانی این گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید اضافه نمود: شیعه اباعبدالله علیه السلام امروز باید فقط زیر پرچم امام زمانش باشد و فقط از مهدی فاطمه بگوید و تنها صاحب الزمان (عج) را بخواند تا از ذلتِ سرسپردگی ظالمان رها شود و به عزتِ پیروی از ولی عصر (عج) نائل آید. باشد که خدا ما را از منتظرانش در زمان غیبت و از یاری کنندگانش در زمان ظهور قرار دهد، آمین./270/260/22/