روزی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله خطبه ای خواندند و چنین فرمودند: ای مردم؛ «قد اقبل الیکم شهر الله...»؛ دقت در همین جمله اول خطبه، از آن اقبال شگفت آور، رونمایی می کند. رسول اکرم (ص) نفرمود مردم شما به ماه خدا وارد می شوید، یا نفرمود مردم به ماه خدا روی آورید، بلکه فرمود «قد اقبل الیکم»، ماه خدا به شما رو می آورد، به تعبیر خودمانی اش «شانس در خانه شما را زده است».

استاد سید محمد موسوی حجازی در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید بیان داشت: بسیار از دیگران شنیده ایم و یا خودمان به دیگران گفته ایم که «شانس یک بار در خانه آدم را می زند». اکنون زمان آن است که شانس یک ماه در خانه شما را بزند، به شرط آنکه «قدرش» را قدر بدانید. این شانس و اقبال یک ماهه چیست و چگونه به دست می آید؟

وی افزود: امیرالمومنین علیه السلام می فرماید: روزی پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله خطبه ای خواندند و چنین فرمودند: ای مردم؛ «قد اقبل الیکم شهر الله...»؛ دقت در همین جمله اول خطبه، از آن اقبال شگفت آور، رونمایی می کند. رسول اکرم (ص) نفرمود مردم شما به ماه خدا وارد می شوید، یا نفرمود مردم به ماه خدا روی آورید، بلکه فرمود «قد اقبل الیکم»، ماه خدا به شما رو می آورد، به تعبیر خودمانی اش «شانس در خانه شما را زده است».

این استاد حوزه علمیه قم بیان داشت: در این کلام پیامبر رحمت، چه نکاتی نهفته است؟ شانس و اقبال این خاصیت را دارد که به راحتی و بدون زحمت چندانی، موقعیتی استثنایی برای انسان فراهم می کند. در محاوره هایمان زمانی می گوییم «بخت و اقبال با فلانی یار بود» که موقعیتی آسان و پرسود برایش مهیا گردیده باشد. ماه رمضان نیز چنین است. یک ماه تمام نفس کشیدن هایمان «تسبیح خداوند» است و خوابیدن هایمان «عبادت»! به همین راحتی؛ یک آیه قرآن خواندن، ثواب یک ختم قرآن دارد! به همین سادگی؛ افطار دادن به یک مومن تمام گناهان را فرو می ریزد! با همین سهولت؛ مهم آن است که حضرت نفرمودند: خواب شما در حال روزه بودنتان یا نفس کشیدن در حالت روزه، عبادت و تسبیح است بلکه در لحظه لحظه این ماه، نفس کشیدن و خوابیدن، تسبیح و عبادت محسوب می گردد.

وی افزود: مردمانی که شانس و بخت مادی به آنها رو می آورد و اقبال، ثروتی بی دردسر نصیبشان می کند، دو گروه هستند. گروهی از ثروت بادآورده شان فقط لذت می برند؛ خرج می کنند؛ تفریح می کنند؛ رویاهایشان را به واقعیت تبدیل می کنند و خلاصه از این که بخت یارشان بوده نهایت لذت را می برند. گروه دوم اما قدر این ثروت بادآورده را می دانند. حواسشان هست که ممکن است دفعه بعدی در کار نباشد و این آخرین شانس زندگی شان باشد. به همین جهت  شانس و اقبال را تبدیل به سرمایه می کنند و با سرمایه گذاری عاقلانه، بخت و اقبال را به فرصت ماندگار و سرمایه پایدار تبدیل می کنند.

استاد موسوی حجازی بیان داشت: در استفاده از فرصت ماه رمضان نیز همین اتفاق می افتد. گروهی زندگی عادی معنویشان را تغییر نمی دهند. همان واجبات همیشگی را انجام می دهند. نهایتا اگر توانایی روزه گرفتن را داشته باشند، روزه نیز به لیست واجباتشان اضافه می شود. کما کان مثل قبل ممکن است گناهکی هم انجام دهند. مستحبات را هم در همان حد قبل انجام می دهند؛ اینان مثل کسانی هستند که از ثروت باد آورده فقط برای تفریح و لذتشان بهره می بَرَند. بهره شان از رمضان، همان نفس های تسبیحی و خوابهای عبادی است که البته به جای خودش بهره کمی محسوب نمی شود.

وی خاطرنشان کرد: گروه دوم اما در این ماه پرخیر و برکت، زندگی معنویشان را تقویت می کنند و از «اقبال رمضان» به عنوان فرصت سرمایه گذاری استفاده می نمایند. قرآن خواندنشان‌ چند برابر می شود، سحر نماز شبی می خوانند، با صدقه و انفاق و اکرام، بهشت را برای خود می خرند، و از همه مهم تر گناهان را ترک می کنند، چنان که وقتی امیرالمومنین علیه السلام در هنگام ایراد خطبه از پیامبر مهربانی پرسید: افضل اعمال این ماه چیست؟ حضرتش پاسخ دادند: «الورع عن ‌محارم الله»؛ پرهیز از محرمات و گناهان.

این استاد حوزه علمیه قم بیان داشت: درست است که شانس، شانس است اما خیلی هم شانسی نیست!! در یک مثال ساده اگر کسی در بانک حساب باز نکند، هیچ شانسی برای برنده شدن در قرعه کشی بانک ندارد. همچنین اگر کسی به ماه مبارک رمضان و برکات آن، معتقد نباشد، از اقبال این ماه بهره ای نمی برد. خوب است از خدای متعال درخواست کنیم که همیشه در زمره معتقدین به حرمت رمضان المبارک باشیم.

وی افزود: درست است که فرصت رمضان را به شانس و بخت های مادی و مالی تشبیه کردیم اما اقبال رمضانیّه با شانس و اقبال های مادی و دنیوی تفاوت های مهمی هم دارد. تفاوت اول آن که شانس های مادی، همگانی نیستند حتی غالبی هم نیستند.گروه بسیار زیادی از این شانس ها محرومند و تنها اندکی شانس می آورند اما اقبال رمضانیه، همگانی، فراگیر و قابل بهره برداری برای عموم است. هیچ استثنایی هم برای آن وجود ندارد. همه این امکان را دارند که از آن استفاده کنند مگر آنکه خودشان نخواهند حتی کسانی که با عذری شرعی توانایی روزه گرفتن در این ماه را ندارند ولی بدان معتقدند دقیقا همان امتیازات معنوی ای را خواهند داشت که روزه داران بدان دست پیدا می کنند.

این استاد حوزه علمیه قم بیان داشت: تفاوت دوم آنکه شانس های مادی بی خبر و ناگهانی از راه می رسند و حتی به همین جهت بسیاری امکان برنامه ریزی صحیح برای آن را پیدا نمی کنند اما اقبال رمضانیّه با خبر قبلی و قابل پیش بینی است. می توان از مدت ها قبل برای آن برنامه ریزی کرد امور زندگی را به گونه ای مدیریت نمود که در ماه رمضان زمان بیشتری برای امور معنوی ایجاد شود.

وی تأکید کرد: تفاوت سوم آن است که شانس های مادی، هر چقدر هم که با دقت سرمایه گذاری شوند باز هم محدود و پایان پذیرند اما ماه پربرکت رمضان، فرصتی نامحدود در اختیار آدمی می گذارد. حساب کنید اگر کسی در هر نفسی، تسبیحی بگوید چه می شود! یا کسی که به جای خوابیدن نماز بگذارد و قرآن بخواند، چه ثوابی می بَرَد! حال اگر ثواب این تسبیح و تقدیس و نماز و نیاز را، به جانِ جهانیان و بهار قرآن و قرآن ناطق دوران، مهدی صاحب الزمان (عج) تقدیم کند، چه بهره، ثواب و حظّی خواهد برد!! و اگر مولایش، -همان مولای مهربانی که هدیه نگرفته،دعایمان می کند، چه برسد به زمانی که ران ملخی به درگاه سلیمانی اش هدیه ببریم- در جواب این ادب او، دعایش کند، چه اتفاق بهت انگیزی در زندگی اش می افتد.

استاد موسوی حجازی بیان داشت: حسابش حیرت انگیز است؛ امام زمان، قطب عالم امکان، در ماه رمضان، در شب قدر، در سحرگاه «خیر من الف شهر»، ما را دعا کند! توصیفِ اثر و نتیجه این دعا از فهم من خارج است. اینک ای امام زمانم، ای پدر مهربانم، ای جان جانانم، ای که به تو و از دعای تو زندگی ام و هستی ام و روحم و جسمم و خانواده ام می گردد و می چرخد؛ دعایم کن. دعایم کن که در ماه پرخیر و برکت رمضان بتوانم بندگی خدا را کنم؛ به تو توسل می جویم و از جنابت کمک می خواهم تا بتوانم از لحظه لحظه رمضان و از هر نَفَسش بهره ببرم؛ مولایم؛ از خدا مسألت می کنم توفیقم دهد تا ثواب اعمال ناقصم را به پیشگاه شما هدیه کنم و شما نیز به حکم «فحیّوا باحسن‌منها» دعایم کنید. فصدق رسول الله صلی الله علیه و آله و سلم: یا أیها الناس! قد أقبل إلیکم شهر الله بالبرکة و الرحمة و المغفرة./270/260/21/