حضرت آیت الله العظمی نوری همدانی به مناسبت برگزاری آئین نکوداشت علمی عالم فرهیخته شیخ عبدالنبی نوری ، پیامی را صادر فرمودند که متن پیام به این شرح است:
بسم الله الرحمن الرحیم
الحمدلله رب العالمین ، والصلاه و السلام علی سیدنا و نبینا ابی القاسم المصطفی محمد و علی اهل بیته الطیبین الطاهرین ، سیما بقیه الله فی الارضین و لعنه الله علی اعدائهم اجمعین الی یوم الدین.
با سلام و تحیت به آن مجمع محترم ،
قال رسول الله (ص): «ان المثل العلماء کمثل النجوم فی السماء ، یهتدی بها فی ظلمات البر و البحر».
یکی از موضوعات مهم که امروز ضرورت آن پیش از هر زمان به نظر می رسد که در مجامع خصوصا حوزه های علمیه مطرح شود پرداختن به جایگاه عالمان دینی است به ویژه عالمانی که در طول تاریخ اثرگذار بوده اند و با تربیت شاگردان و آثار قلمی توانستند نامدار باقی بمانند و جامعه بشری را از نعمت وجود خود بهره مند سازند.
جایگاه علم و عالم در اسلام عزیز آنقدر رفیع و بلند است که شخصی بخواهد از آن سخن بگوید بدون بهره مندی از کلام خالق و پیامبر اکرم و ائمه معصومین (علیهم السلام) از عهده آن برنمی آید و شاید بتوان گفت از هیچ قشری در قرآن و احادیث همانند علم و عالم تمجید به عمل نیامده است.
همان طور که در صدر کلام ، حدیث پیامبر خاتم (ص) نقل شد آنچه موجب روشنایی و از بین بردن ظلمات است عالم است. بدون شک مطلب روشن است که هدف سخن حضرت از بین بردن ظلمت جهالت و آشکار شدن نور هدایت است.
در بیان دیگر برای این طایفه ، مقام شفاعت را قائل شده اند: «ثلاثه یشفعون الی الله عز و جل فیشفعون : الانبیاء ، ثم العلماء ، ثم الشهدا». و در اوج تکریم از عالمان به عنوان ورثه انبیا یاد می کنند و ده ها روایت دیگر در تکریم و تعظیم این قشر مهم ذکر شده است.
اما سخن در این است: عالمی که این گونه مورد تمجید قرار گرفته است دارای چه ویژگی هایی است؟
به نظر می رسد باید مزایای خاصی داشته باشد و شاید بهترین معرفی را امام صادق (علیه السلام) داشته که فرمود: «علماء شیعتنا مرابطون فی الثغر الذی یلی ابلیس و عفاریته ، یمنعونهم عن الخروج علی ضعفاء شیعتنا ، و عن أن یتسلط علیهم ابلیس و شیعته».
عالمانی که مرزبان باشند ، یعنی مرز اعتقادی مردم را محافظت کنند و بدون تردید هر کسی که لباس عالم را به تن دارد مصداق این بیانات نخواهد شد.
مازندران در طول تاریخ از حیث پرورش علماء سابقه بسیار درخشانی دارد اگر کسی بخواهد فقط نام آنها را ضبط کند خود کتابی مستقل می شود.
شریف العلماء و سعیدالعلماء از آن دسته هستند ، مرحوم آیت الله آقای شیخ عبدالنبی نوری که اینجانب توفیق شاگردی سه تن از شاگردان ایشان را داشتم و اساتید ما از جمله آیات میرزا محمد ثابتی همدانی که خود از فقهای بزرگ عصر ما بود و آقا شیخ محمد تقی عاملی و مرحوم شعرانی از مرحوم نوری مطالبی نقل می فرمودند که در آن مطالب نظرات شیخ اعظم انصاری منعکس می شد.
البته مرحوم آیت الله آقای مرعشی نجفی و عارف نامی و انسان خودساخته که خود ایشان نیز اهل مازندران است ، یعنی آیت الله آقای حاج شیخ علی اکبر الهیان تنکابنی از ایشان استفاده کرده بودند.
مرحوم نوری علاوه بر شیخ انصاری از میرزا حبیب الله رشتی و مرحوم میرزا محمد بن سلیمان تنکابنی صاحب کتاب وزین قصص العلماء هم بهره برد. از دیگر امتیازات این فقیه بزرگوار بهره مندی از دو مکتب علمی گسترده در حوزه نجف و سامرا و هم درس بودن با بزرگانی همچون صاحب عروه و مجاهد نامی حاج آقا نورالله اصفهانی و آقا ضیاء عراقی بوده است.
ایشان در فلسفه و عرفان نیز شاگردانی مانند محمد طاهر تنکابنی و آیت الله رفیعی قزوینی تربیت کرد.
آنچه این عالم را دارای برجستگی کرد عالم زمان بودن است. در جریان مشروطه به حمایت از آن پرداخت و در مسائل سیاسی حضور فعال داشت و قائل به دیانت همراه با سیاست بود و در امور اجتماعی نیز فعالیت گسترده در تهران انجام داد و در واقع در یک وقت از زمان در تهران محوریت پیدا کرد و با تاسیس مسجد و پایگاهی برای خود ، امور مردم را رسیدگی می کرد و علاوه بر مرجع علمی ، به مرجع اجتماعی و سیاسی مردم هم رسید.
تواضع و اخلاص در این شخصیت موج می زند و افرادی مانند مرحوم عصار نیز در تکریم و تجلیل این شخصیت بزرگوار کوشیدند.
در پایان لازم می دانم از برگزارکنندگان این مجمع محترم تشکر کنم و توفیق همگان را از خداوند متعال خواستارم.
حسین نوری همدانی