استاد محمد محمدی قائینی در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «تضرح در محضر الهی» پرداخت.

/270/260/23/

این استاد درس خارج حوزه با اشاره بر مفاهیم بلند دعای سی و یکم صحیفه سجادیه اظهار داشت: هنگامی که انسان از خواب غفلت بیدار می‌شود و خطای خود را در پیروی از هوای نفس می‌بیند، در پیشگاه خداوند به حالت تضرع و ناله می‌ایستد. «مثل بین یدیک متضرعاً» یعنی خدایا من در مقابل تو زاری‌کنان ایستاده‌ام. این تقابل جسمانی نیست، زیرا خداوند مکان ندارد، بلکه همه عالم محضر اوست و با چشم دل می‌توان حضورش را حس کرد.

استاد حوزه علمیه قم افزود: نکته مهم اینجاست که انسان باید به درگاه خداوند با حالت «غمه بصره الی الارض متخشعاً» حاضر شود؛ یعنی چشمانش را از شرم به زمین بدوزد. این خضوع عمیق، نشانه ادب بندگی و علامت توبه واقعی است. وقتی انسان کار زشتی مرتکب شده، حتی جرأت نگاه کردن به طرف مقابل را ندارد، چه رسد به پیشگاه پروردگار.

وی با تأکید بر نقش سازنده سختی‌ها ادامه داد: سختی و رنج، انسان و جامعه را می‌سازد. همان‌گونه که پیامبر اکرم(ص) فرمودند: «ادّبنی ربی فأحسن تأدیبی»؛ پروردگارم مرا ادب کرد و چه نیکو ادبم نمود. ایشان با تحمل فقر، یتیمی و بیمهری مردم پرورش یافتند. مقاومت هشت ساله ملت ایران در برابر تجاوز جهانی و نیز پایداری مردم مظلوم فلسطین و یمن در برابر ظلم، نمونه‌های عینی همین تربیت الهی و عزت‌آفرینی است. سختی ظاهری تلخ، اما باطنی شیرین و سازنده دارد.

استاد محمدی قائینی با اشاره به مفهوم «ذلول» در برابر مؤمنان تصریح کرد: قرآن کریم یاران پیامبر (ص) را اینگونه توصیف می‌کند: «اشداء علی الکفار رحماء بینهم»؛ در برابر دشمنان سرسخت و در میان خود مهربانند. مؤمن در برابر برادر مؤمن خود «ذلول» است؛ یعنی متواضع، نرمخو و گذشت‌کننده. این نرمشی برخاسته از عزت ایمان است. امام سجاد(ع) در این دعا با اقرار کامل به گناهان و طلب استغاثه از خداوند، الگویی کامل از بنده خاضع را ترسیم می‌کنند. ان‌شاءالله در ادامه به آثار شوم گناه و لجبازی با خداوند خواهیم پرداخت.