استاد محمدرضا باقی اصفهانی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «روایتی درباره غاصبان خلافت» پرداخت.

این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو اظهار داشت: در جلد 70 بحارالانوار، در ذم مال اندوزی، روایتی از امام صادق (ع) آمده است: «خدا لعنت کند طلا و نقره را که دوست نمی‌دارد این دو را مگر کسی که از جنس خودشان باشد». در توضیح این حدیث بیان شده که مراد از «ذهب» (طلا) کسی است که دین را نابود کرد و مراد از «فضه» (نقره) کسی است که کفر را در جامعه منتشر کرد. این دو، کنایه از دو غاصب نخست خلافت هستند.

استاد باقی اصفهانی افزود: مرحوم شیخ صدوق این روایت را صحیح می‌داند و روایتی از امیرالمؤمنین (ع) آن را تأیید می‌کند که فرمود: «من ملکه مؤمنانم و مال (کنایه از یکی از غاصبان) ملکه ستمکاران است». طلا و نقره به عنوان بهای هر چیز انتخاب شده‌اند، همان‌گونه که آن دو غاصب، ریشه هر کفر و ستمی در عالم هستند.

وی یادآور گردید: امیرالمؤمنین (ع) چهار نوع مستی را برشمرده‌اند: مستی شراب، مستی مال، مستی خواب و مستی ریاست. همچنین در حدیثی از امام صادق (ع) خطاب به حضرت موسی (ع) آمده: به فراوانی اموال شاد مشو زیرا مال زیاد، گناهان را از یاد می‌برد و ترک ذکر خدا، دل را سخت می‌کند.

استاد حوزه علمیه قم تصریح کرد: در روایتی از امام صادق (ع) آمده کسی که مال خود را از روی بخل در راه طاعت خدا خرج نکند و بمیرد، این مال به وارث می‌رسد. اگر وارث آن را در راه طاعت خدا خرج کند، مالک اصلی در قیامت حسرت شدیدی می‌خورد که چرا خودش این کار را نکرده است. اگر هم وارث در راه معصیت خرج کند، گناه آن معصیت نیز به پای مالک اولی نوشته می‌شود.

استاد باقی اصفهانی اظهار داشت: امام باقر (ع) در تفسیر آیه کنز (ذخیره کردن طلا و نقره) فرمودند: تا دو هزار درهم، کنز محسوب نمی‌شود و این آیه درباره کسانی است که بیش از این مقدار را اندوخته و حقوق واجب مالی آن را نمی‌پردازند.

وی با اشاره به روایاتی درباره وظیفه شیعیان در عصر غیبت و ظهور، خاطرنشان کرد: در عصر غیبت، شیعیان مجازند اموال خود را به صورت متعارف خرج کنند، اما با ظهور حضرت مهدی (عج) باید اموال اندوخته شده را نزد حضرت ببرند تا در راه جهاد و یاری دین مصرف شود. این آمادگی، مصداق «وَأَعِدّوا لَهُم مَا استَطَعتُم مِن قُوَّةٍ» است.