استاد محمد سهیل بهرام نسب از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به موضوع «جایگاه امام زمان (عج) در کلام اعاظم حوزه» پرداخت.

/270/260/23/

آموزه ای از مرجع عالیقدر جهان تشیع

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: مرجع عالیقدر جهان تشیع، حضرت آیت الله العظمی وحید خراسانی مدّ ظلّه العالی در کلامی دارند: «هر چه هست، از اوست؛ ما هیچ نداریم؛ مایی نیست؛ من و تویی نیست؛ صد سال پیش، کجا بودیم؟ صد سال بعد هم چه خواهیم بود؟ هر چه داریم، از خداست؛ اما به طفیل چه کسی؟ علف ها در باغ هستند؛ خارها هم در باغ هستند؛ باغبان آب می دهد؛ علف می گوید «به من آب می دهد» خار می گوید: «به من آب می دهد» اما خبر ندارند گلی هست که همه پرورش این باغبان به خاطر آن گل است؛ منتها این گیاه و خار هم به برکت آن گل آبیاری می شوند. آن گل سرسبد خلقت، «حجت بن الحسن (عج)» است که «بیمنه رزق الوری و بوجوده ثبتت الأرض و السماء» دگر یک آن پایش از این عالم جدا شود، منظومه ای نمی ماند؛ شمس و قمری باقی نمی ماند. همه مُلک بسته به بدن اوست. همه ملکوت بسته به روح اوست؛ خلاصه، جسم او گل سرسبد خلقت عالم طبیعت است؛ روح او گل سرسبد عالم ملکوت است. خلاصه، محور و مرکز ظاهر و باطن وجود امام زمان (عج) است.»

ذکر توسل به اهل بیت علیهم السلام

استاد بهرام نسب اظهار داشت: آیت الله مظاهری در درس اخلاق خود فرمودند: «یکی از علمای بزرگ، در زمان قدیم در تخت فولاد خدمت امام زمان (عج) رسیده بود و از آن حضرت درخواست «علم اکسیر» کرده بود، در حالی که یاد گرفتن علوم غریبه حرام است و گفت و شنود و تعلیم و تعلّمش نیز حرام است.

آن حضرت به او فرموده بودند: «علوم غریبه به تو چه ربطی دارد؟ من به جای آن ختمی به تو یاد می‌دهم که بهتر از اکسیر است.» بعد فرموده بودند: «به پنج تن و امام زمان توسّل پیدا کن و در توسّل‌هایت بگو: «یا محمّدُ یا علیُّ یا فاطمةُ یا حسنُ یا حسینُ ‌یا صاحبَ الزمان اَدرِکنی و لا تُهلِکنی»