استاد محمد آقایی کفرانی از اساتید سطوح عالی حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره‌ای اساتید، به تبیین حکمت ۴۴۴ نهج‌البلاغه و بررسی اهمیت تداوم در اعمال پرداخت.

/270/260/22/

این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو با اشاره به حکمت ۴۴۴ نهج‌البلاغه که می‌فرماید: «قلیلٌ مدومٌ علیه خیرٌ من کثیرٍ مملولٍ منه» (کار اندک اما پیوسته، بهتر از کار زیاد اما خسته‌کننده است)، اظهار داشت: این حکمت یکی از کوتاه‌ترین اما پرمعناترین کلمات امیرالمؤمنین علي (ع) است که یک اصل تربیتی بنیادین را بیان می‌کند؛ بدین معنا که در کارهای ارزشمند، استمرار از کثرت اهمیت بیشتری دارد.

وي تصریح کرد: اگر انسان کاری را با حجم کم اما به‌طور مداوم ادامه دهد، نتیجه آن به‌مراتب بهتر از انجام کاری پرحجم و شدید است که در نهایت به دلیل فشار زیاد، منجر به خستگی، دلزدگی و رها کردن آن شود. وی افزود: نگاه دنیای مادی بر «بیشتر داشتن و بیشتر انجام دادن» استوار است، اما امیرالمؤمنین (ع) این نگاه را به چالش می‌کشند و تأکید می‌کنند که معیار برتری، صرفاً زیاد بودن نیست، بلکه کارهای زیاد اگر باعث خستگی روحی و بیزاری شود، نه تنها ارزشی ندارد، بلکه به وبال انسان تبدیل می‌شود.

استاد آقایی کفرانی با اشاره به ابدیت اعمال نیک خاطرنشان کرد: عملی که اندک باشد اما در مسیر حق و برای رضای خدا تداوم یابد، به امر ابدی متصل شده و ارزش بی‌نهایتی پیدا می‌کند. وی کاربرد این اصل را در تمامی شئون زندگی برشمرد و گفت: در عبادت، مطالعه روزانه چند صفحه از یک کتاب بهتر از خواندن یک‌باره و خسته‌کننده آن است و در تلاش‌های زندگی نیز پیشرفت تدریجی و مداوم بر کارهای مقطعی برتری دارد.

وی با استناد به حدیثی از امام سجاد (ع) که می‌فرمایند: «دوست دارم بر کار نیک مداومت کنم، هرچند اندک باشد»، تأکید کرد: تکرار عمل اندک، به‌مرور زمان در قلب و رفتار انسان اثر عمیقی گذاشته و تبدیل به «ملکه»‌ای پایدار در نفس می‌شود.

استاد حوزه علمیه قم با اشاره به حقوق اجتماعی و خانوادگی اظهار داشت: در ادای وظایف نیز استمرار کلیدی است؛ برای مثال، سر زدن به پدر و مادر به صورت هفتگی و مستمر، بهتر از حضور روزانه است که منجر به خستگی و در نهایت ترک این سنت شود.

وی با اشاره به فرمایش امام رضا (ع) درباره مداومت در دعا، تأکید کرد: استمرار در هر عمل صالح، حتی اگر اندک باشد، ارزش و برکتی به‌مراتب بیشتر از کارهای پرحجم و ناپایدار دارد.

استاد آقایی کفرانی اظهار داشت: حکمت 444 نهج البلاغه به روایت امامزاده ناصرالحق روایت گردیده است؛ سید ابوطالب آملی در تیسیر المطالب می نویسد: «وَ بِهِ قَالَ حَكَى الْقَاضِي أبو عَبْدِ الله الْوَلِيدِي فِي كِتَابِ الأَلْفَاظِ، عَنِ النَّاصِرِ لِلْحَقِّ الْحَسَنِ بن عَلِيٍّ عليه السلام، قَالَ: سَمِعْتُهُ يَقُولُ: كَانَ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ عَلِيٌّ عليه السلام، يَقُولُ فِي خُطْبَتِهِ: قَلِيلٌ مَدُومٌ عَلَيْهِ خَيْرٌ مِنْ كَثِيرٍ مَمْلُولٌ مِنْهُ، إِذَا أَضَرَّتِ النَّوَافِلُ بِالْفَرِيضَةِ فَارْفُضُوهَا، قَالَ: وَسَمِعْتُهُ - يَعْنِي النَّاصِرَ عليه السلام-، يَقُولُ وُ يَرَدِّدُ هَذَا كَثِيراً: مَنْ أَخَافَكَ حَتَّى يَطْرَحَكَ فِي الأَمْنِ خَيْرٌ مِمَّنْ أَمَّنَكَ حَتَّى يَطْرَحَكَ فِي الْخَوْفِ.» (تيسير المطالب في أمالي أبي طالب؛ ص: 527)