استاد هادی عباسی خراسانی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید به تبیین مهندسی وجودی انسان و نقش دعای جوشن کبیر در سیر و سلوک پرداخت.
/270/260/23/
این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: نظام هستی بر اساس تجلی اسماء الهی استوار است و تمام انبیای الهی برای تعلیم این اسماء مبعوث شدهاند. حضرت آدم به عنوان نمونه انسان کامل و نماینده نوع بشر، حامل این حقیقت بود و آیه شریفه «عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا» ناظر بر همین حقیقت است. هر انسانی به میزان ظرفیت وجودی خود، مظهر اسماء الهی محسوب میشود و سیر تکاملی انسان حرکتی بینهایت در بستر همین اسماء است.
هندسه عالم و مبانی معرفتی اسماءالله
این مفسر قرآن کریم با اشاره به اهمیت مدیریت ارادهها در بستر شکر تصریح کرد: دوری از کفر و غفلت، مانع اصلی در مسیر دریافت انوار اسماء الهی به شمار میرود. مهربانی، ترویج ارزشهای اخلاقی و حاکمیت تفکر سازنده به جای بحرانآفرینی، از نشانههای بارز حرکت در بستر اسماء است. انسان برای رسیدن به کمال باید از قرائت آیات به تدبر، تفکر و در نهایت حدس معارفی برسد و با تهذیب درون، رذایل اخلاقی را از خود دور کند.
صاحب کتاب «الهی نامه» با تأکید بر جایگاه بینظیر دعای جوشن کبیر افزود: این دعا که به یادگار مانده از میراث گرانبهای امام سجاد (ع) است، تنها مجموعهای از الفاظ نیست، بلکه نقشه جامع سیر سالک در وادی اسماء الهی محسوب میشود. جوشن کبیر دارای یکصد فراز و یکهزار و یک اسم الهی است و هر فراز آن با «بسمالله» آغاز شده و با اسم شریف «سبحان» به پایان میرسد.
حقیقت دعا و جایگاه ذکر تنزیه
این استاد حوزه علمیه قم خاطرنشان کرد: دعا در نگاه معرفتی، حالتی وجودی است و زبان تنها ابزاری برای بیان آن بهشمار میرود. عدم اجابت برخی از دعاها ناشی از عدم هماهنگی میان حالت وجودی انسان و خواستهی لفظی اوست. تکرار اسم مبارک «سبحان» در دعای جوشن کبیر نیز همچون حصاری مطمئن مانع از آن میشود که انسان خدا را در فهم محدود ذهنی خود محصور کند و با زدودن اضافات و اوصاف ناروا، حقیقت توحید ناب را تثبیت مینماید. مداومت بر ذکر شریف «سبوح قدوس رب الملائكة والروح» در سجدهها نیز از توصیههای مؤکد برای ایجاد اتصال عمیق قلبی است.
توصیههای کاربردی برای بهرهمندی از معارف ماه رمضان
استاد هادی عباسی خراسانی در پایان گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید خاطرنشان کرد: دعای جوشن کبیر را صرفاً به قصد خواندن سریع الفاظ زمزمه نکنیم، بلکه هر بند را مقامی بلند از معرفت الهی بدانیم؛ به هنگام قرائت، هر بند را با توجه به «بسمالله الرحمن الرحیم» آغاز کنیم و در پایان با ذکر «سبحانک» دل را از هر محدودیت منزه سازیم و دستاوردهای معارفی حاصل از انس با ادعیه را در جان خود تثبیت کنیم.