به گزارش پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، استاد عسگر دیرباز با اشاره به اینکه هفتم ماه صفر به روایتی مصادف با شهادت امام حسن مجتبی (ع) است، اظهار کرد: امام حسن مجتبی(ع) در سال ۴۹ هجری پس از شهادت حضرت علی خلافت را قبول کردند و این رسالت و وظیفه الهی را عهده‌دار شدند؛ در دوران حضرت علی(ع) یاران ایشان در همراهی با حضرت سست شده بودند و امام(ع) از عدم همراهی یاران گلایه می‌کردند.

رئیس دانشگاه قم با اشاره به صلح امام حسن مجتبی(ع) با معاویه، عنوان کرد: امام حسن(ع) معاهده با معاویه را در شرایط اجباری انجام دادند و با این کار از جنگ داخلی بین مسلمانان جلوگیری و دین اسلام را حفظ کردند.

دیرباز گفت: اگر صلح به امام حسن(ع) تحمیل نمی‌شد و کوچک‌ترین راهی برای مقابله با معاویه داشتند هیچ‌گاه صلح را نمی‌پذیرفتند. از سخت‌ترین دوران زندگانی با برکت امام مجتبی(ع)، دوران پس از صلح با معاویه بود، ایشان سختی این سال‌های ستم را با بردباری وصف ناشدنی‌اش سپری می‌کردند و در این سال‌ها، ایشان از غریبه و آشنا سخنان زشت و گزنده می‌شنیدند و زخم بی وفایی می‌خوردند، بسیاری از دوستان به ایشان پشت کرده بودند و روزگار، برایشان به سختی می‌گذشت.

رئیس دانشگاه قم با اشاره به اینکه عده‌ای می‌گویند امام حسن مجتبی(ع) برخلاف برادر و پدرش صلح‌طلب بوده از تهمت‌های سخیفی است که به ایشان زده‌شده، تصریح کرد: منطقی که در اسلام و تشیع است نه اصالتش با صلح است و نه با جنگ؛ بلکه اصالت با تکلیف است.

وی تصریح کرد: معاویه در ظاهر با شرکت در نماز جماعت و خطبه خواندن مظاهر اسلامی را رعایت می‌کرد و همین باعث شده بود که مردم اسلام را از زبان او بشنوند و از او تبعیت می‌کردند؛ لذا جنگ با معاویه سودی نداشت و باعث می‌شد یاران امام(ع) به شهادت برسند.

عضو مجلس خبرگان رهبری با بیان اینکه مواد صلح‌نامه توسط امام حسن(ع) بسیار هوشمندانه بود، افزود: مردم شام در اثر تبلیغات معاویه نسبت به خاندان پیامبر(ص) بدبین بودند.

امام مجتبی(ع)؛ مظهر صفات عالی الهی

وی با اشاره به گذشت و مهربانی امام حسن مجتبی(ع) اظهار کرد: در روایات آمده که یکی از اهالی شام، بر امام حسن مجتبی(ع) گذشت و ناروا و ناسزای بسیاری بر ایشان گفت. امام صبورانه سکوت کرد و وقتی مرد شامی سخنان درشت و بی‌ادبانه خود را به پایان رساند، امام مهرمندانه بر او لبخندی زد و به شیوه‌ای آرام و ناشی از بخشندگی و بزرگواری با وی سخن گفت و فرمود: ای مرد! اگر غریبه‌ای و راه به جایی نمی‌بری به منزل ما بیا و به همین شیوه که سرشار از عطوفت و مهربانی بود، به سخن گفتن با وی ادامه داد؛ مرد از این رفتار کریمانه، شرمنده شد و طلب عفو و بخشش کرد و گفت: خداوند می‌داند که رسالتش را در کجا بنهد.

دیرباز با اشاره به اینکه امام حسن(ع) در کمالات انسانی یادگار پدر و نمونه کامل جد بزرگوار خود بودند، اضافه کرد: امام حسن مجتبی(ع) از لحاظ بخشندگی و سخاوت و سرپرستی خانواده‌های مستمند تلاش بسیاری می‌کردند و حتی افرادی را که ارادت خاصی به اهل بیت(ع) نداشتند رسیدگی می‌کردند.

رئیس دانشگاه قم با اشاره به مقام علمی امام حسن(ع)، عنوان کرد: امام حسن(ع) نیز مانند سایر امامان، به اذن الهی از تمامی علوم برخوردار هستند.

دیرباز گفت: امام مجتبی(ع) مظهر زیبایی‌های معنوی و صفات عالی الهی بودند؛ چرا که به شهادت راویان بسیار، صورت و سیرت را از پیامبر(ص) به ارث برده بودند و شبیه‌ترین مردمان به ایشان بودند.

/260/12/