استاد محمد حاج ابوالقاسم دولابی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، به موضوع «یگانگی قرآن و اهل بیت علیهم السلام» پرداخت.

/270/260/22/

این استاد درس خارج حوزه در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: اباعبدالله الحسین علیه السلام شاخص حرکت اصلاحی و حرکت انحرافی است. خود اباعبدالله الحسین علیه السلام برای این حرکت اصلاحی خودشان چه شاخصه هایی مطرح کردند. باید گفت اگرچه امام، حجت خدا و معصوم هستند و هر چه انجام دهند، برای ما ملاک و محور خواهدبود؛ اما در عین حال در بیاناتشان معلوم می شود که در حرکتشان دو ملاک دارند؛ شاخص اولشان «قرآن» است. ایشان در مناجاتی که با خدا دارند، بیان می کنند که خدایا تو می دانی که ما به دنبال قدرت نبودیم. ما به دنبال ثروت نبودیم، ولکن لنرد معالم من دینک ما به دنبال آن بودیم که تعلیمات تو  را در جامعه گسترش بدهیم. به عبارتی بیان می فرماید من اگر قیام کردم، برای برپا داشتن قرآن است که قیام کردم. شاخص دوم برای حرکت حضرت، سنت پیامبر صلی الله علیه و آله و سلم و سیره امیرالمؤمنین علیه السلام است. «انّما خرجت لطلب الاصلاح فی امة جدی أرید ان آمر بالمعروف و أنهی عن المنکر و اسیر بسیرة ابی و جدی صلوات الله علیهما» ملاک و معیار من سیره پدر بزرگوار و رسول خدا است. از این رو امام حسین دو معیار برای خود دارند؛ یک قرآن و دیگری سیره پیامبر و امیرالمؤمنین علیه السلام .

وی افزود: امام حسین و قرآن از هم جداشدنی نیستند؛ پیامبر فرمود: «انی تارک فیکم الثقلین کتاب الله و عترتی» توهین به یکی از یکی از این دو، توهین به دیگری است. اگر کسی به قرآن اهانت کند، به امام حسین علیه السلام توهین کرده است؛ و کسی که به امام حسین علیه السلام اهانت کند، به قرآن توهین کرده است. امام حسین علیه السلام برای قرآن است که قیام کرد. اگر امام حسین علیه السلام را مطرح می کنیم، قرآن را هم مطرح می کنیم و بین این دو جدایی نیست. و ما هم پای اهل بیت و قرآن ایستاده ایم.

استاد حاج ابوالقاسم خاطرنشان کرد: در منزل ثعلبیه که در مسیر کربلا بود، شخصی می گوید دیدم خیمه هایی برافراشته شده است؛ سؤال کردم که خیمه های چه کیست. گفتند برای کاروان حسین علیه السلام است. می گفت نام حسین علیه السلام را شنیده بودم؛ اما ایشان را زیارت نکرده بودم؛ سراغ خیمه ایشان را گرفتم. اجازه گرفتم و برای اولین بار چشمم به جمال نورانی امام حسین علیه السلام روشن  شد. دیدم که حضرت علیه السلام در اوج نورانیت، مشغول تلاوت قرآن است. اشک در پهنای صورتش جاری است. یعنی امام ما با قرآن چنین نسبتی دارد.

این استاد حوزه علمیه قم در ادامه بیان کرد: در غروب تاسوعا که دشمن خواست تا حمله کند، معروف است که حضرت مهلت گرفتند؛ این مهلت خواستن برای چهار چیز بود: «هو یعلم انی احب الصلاة و تلاوة کتابه و کثرة الدعاء و الاستغفار.» از این رو حضرت علیه السلام و یارانش در شب عاشورا مشغول تلاوت قرآن بود.