به گزارش پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، حجت الاسلام والمسلمین مهدی مهریزی در مراسم گرامیداشت مرحوم علی رفیعی علامرودشتی «امیدواری» و «شاکربودن» را دو ویژگی استاد رفیعی ذکر کرد و گفت: ایشان هم به زندگی و آینده امیدوار بود؛ کتاب ها و درس هایی را گوش می کرد و یکسره شاکر و سپاسگزار خداوند و کسانی بود که با او بودند.

حجت الاسلام والمسلمین مهدی مهریزی در مراسم گرامیداشت مرحوم علی رفیعی علامرودشتی که در موسسه یاسین برگزار شد، اظهار داشت: مراسم بزرگداشت استاد رفیعی علامرودشتی در هفته اول پس از درگذشت ایشان در زادگاهشان برگزار شد، هفته دوم هم مراسمی در تهران از سوی دکتر ایرانی و مراکز پژوهشی برگزار گردید و این هفته هم قرار شد، مراسمی از سوی مراکز حوزوی برگزار شود که با استقبال خوبی مواجه شد.

وی بیان کرد: زندگی استاد رفیعی را به 5 دوره کودکی، نوجوانی، تحصیل، کارهای فرهنگی اجتماعی، تحقیق و پژوهش و بیماری می توان تقسیم کرد.

وی ادامه داد: آقای رفیعی سال 42 وارد حوزه می شوند و تا سال 56 در قم، شیراز و نجف تحصیل کردند یعنی 20 سال را در طلبگی گذراندند. از سال 56 تا 62 دوره ای است که استاد رفیعی به کارهای فرهنگی اجتماعی پرداختند و دوران مبارزه و نمایندگی برخی مراجع را در کردستان داشتند. از سال 62 تا 88 به تحقیق و پژوهش در حوزه مطالعات دینی پرداخت لذا استاد رفیعی فرزند حوزه و پژوهشگر حوزه دین است. و لذا جا داشت مراکز حوزوی، این مجلس را به یاد ایشان بگیرند.

وی «امیدواری» و «شاکربودن» را دو ویژگی استاد رفیعی ذکر کرد و افزود: ایشان هم به زندگی و آینده امیدوار بود؛ کتاب ها و درس هایی را گوش می کرد و یکسره شاکر و سپاسگزار خداوند و کسانی بود که با او بودند.

وی بیان کرد: خانواده ایشان در مدت حیاتشان دوبار در تهران و قم برای ایشان مراسم بزرگداشت گرفتند. دوبار ایشان را به مشهد بردند و زمینه حضور ایشان را در قم فراهم کردند با اینکه بیماری سختی بود، این رسیدگی ها و همراهی به حیات و نشاط ایشان کمک می کرد.