به گزارش پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید، استاد نظری منفرد اظهار داشت: یکسری امور مانند دانستن حدیث، تفسیر، تاریخ، شعر و امثالهم جزو لوازم منبر است اما یکسری آدابی هم در منبررفتن وجود دارد که خطیب باید رعایت کند؛ از جمله، خطیب باید باوضو باشد و قبل از منبررفتن از خداوند متعال بخواهد که بتواند کلامش تاثیرگذار باشد، خطابه بلند ایراد نکند چون امروز ثابت شده است که مستمع و شنونده بیشتر از 20 دقیقه به منبری گوش نمی کند. همچنین عمّار می گوید: « رسول خدا (ص) ما را امر کرد که خطابه را کوتاه کنیم».

وی افزود: از دیگر نکات مربوط به آداب منبر این است که منبری، مستمع را ملامت نکند بلکه بیشتر ترغیب کند. در روایت است که فقیه کسی است که مردم را از رحمت خدا ناامید نکند و از سوی دیگر، آنها را مغرور نکند.

وی گفت: گاهی برخی خطبا به مستمع نگاه نمی کنند، اگر به مستمع بیشتر نگاه کنیم، نفوذ کلام در او بیشتر می شود و تاثیرگذاری بیشتری خواهد داشت. اخلاص خطیب مساله دیگر در آداب منبر است اینکه انسان برای خدا حرف بزند.

وی عنوان کرد: از دیگر آداب منبر این است که خطیب در نگاه کردن به مستمع به همه افراد به یک میزان نگاه کند، همچنین هنگام صحبت کردن از حرکات دست استفاده کند و تنها با دهان خود تکلم نکند یعنی «زبان بدن» داشته باشد.

وی گفت: خطیب روی منبر با صدای خیلی بلند یا خیلی آهسته صحبت نکند و از واژه های قابل فهم برای شنونده استفاده کند، مطالب را سعی کند مستند و مستدل بیان کند.

آقای نظری منفرد بیان کرد: خطیب باید در درجه اول عامل به سخنان خود باشد و بعد از پایان سخن، شنونده سئوالات مردم باشد، در برخورد با مردم باید خوشرو باشد و این ویژگی مومن است که اگر هم ناراحتی دارد تنها در دلش داشته باشد.

وی درباره سبّ و هتّاکی بر روی منبر گفت: «ان الله  لا یحبّ الفاحش المتفحش؛ خداوند انسان ناسزاگو و فحّاش را دوست ندارد». انتقاد خوب است اما باید کلّی و سازنده باشد.

وی دشنام و توهین در منبر را دارای اثرات نامطلوب و سوء دانست و گفت: قرآن کریم حتی خطاب به مومنان می فرماید: «به بت ها دشنام ندهید تا مقدسات شما مورد اهانت قرار نگیرد».

وی در پایان گفت: خطبا باید سعی کنند از منابع دست اول استفاده کنند و از احادیث اخلاقی و اعتقادی در منبر استفاده کنند، همچنین از کتاب های تفسیری در بیان مطالب استفاده کنند.