شهدای مدافع حرم همان کسانی بودند که در این دسته های عزاداری بودند و از این جا به شهادت رسیدند که بعضا دارای مقامات عرفانی هم بودند؛ این مطلب نشان می دهد که عزاداری صرفا تکرار نیست بلکه ما هر سال از این ظرفیت دستگاه حسینی استفاده می کنیم و گناهان خودمان را پاک می کنیم و توبه کنیم و برمی گردیم تا ما هم حسینی صفت شویم نه این که خدای ناکرده مثل مسیحیان از این مسأله سوء استفاده کنیم و بیان کنیم که ما گناهانی کردیم که با این عزاداری گناهان ما بخشوده می شود به حق الناس اعتنایی نکنیم و خیالمان راحت باشد که شفیعی مثل امام حسین علیه السلام داریم؛ مسیحیان هم می گویند حضرت مسیح به دار آویخته شد تا بار گناه آنها را به دوش کشد و در روز یک شنبه به کلیسا می روند و بقیه ایام همه کاری را انجام می دهند.

استاد سید طالب موسوی در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاع رسانی نشست دوره ای اساتید گفت: در دوازده ماه قمری چهار ماه حرام داریم که ماه های رجب، ذی القعده و ذی الحجه و محرم از جمله این ماه ها هستند و متأسفانه امت اسلامی بعد از انحرافی که در آن ایجاد شد، در همین ماه محرم که اولین ماه سال قمری است؛ به شهادت سبط حضرت رسول اکرم صلی الله علیه و آله و سلم کمر بستند و فجایعی را در تاریخ از خود به جا گذاشتند.

وی افزود: در ماه محرم اعمال بسیاری داریم که در کتب مشهوره موجود است مخصوصا روزه روز اول و روز سوم ماه محرم که روز آزاد شدن حضرت یوسف از زندان است و در حدیث است اگر کسی این روز را روزه گرفت؛ خداوند کارها را بر او آسان می کند. احادیث دیگری در این زمینه داریم که در خود دهه محرم روزه مستحب است جز روز عاشورا چون بنی امیه آن روز را روز تبرک قرار دادند لذا نزدیک غروب روزه خود را افطار می کردند.

این استاد حوزه علمیه قم بیان داشت: در حدیثی از سید بن طاووس است که اگر کسی ماه محرم را روزه بدارد خداوند متعال او را از هر گناهی مصون می دارد؛ گرسنگی، تشنگی و امساک که یک نوع مواسات با حضرات اهل بیت علیهم السلام است، ارزش زیادی دارد مخصوصا در این ایام حزن و ایام ورود اهل بیت علیهم السلام به کربلای معلی، اگر انسان بتواند با این روزه هایی که می گیرد، عطش و گرسنگی آنها را به یاد آورد مطلوبیت زیادی دارد.

وی خاطرنشان کرد: در مقابل روایت های جعلی هم داریم که روز عاشورا روز تبرک است و به دروغ گفته اند که روز عاشورا روزی است که توبه حضرت آدم قبول شده است و روزی است که کشتی نوح به ساحل نشست و روزی است که حضرت عیسی علیه السلام نجات پیدا کردند که در احادیث نقل شده است که این اتفاقات در این ماه نبوده است. در حدیث داریم که در روز عاشورا هر کس هزار مرتبه سوره توحید را بخواند؛ رحمت الهی شامل حال او می شود و گفتن هزار مرتبه این ذکر «اللهم العن قتلة الحسین» نیز مستحب است.

استاد موسوی اظهار داشت: در مورد قیام حضرت سید الشهدا علیه السلام دو دیدگاه مطرح شده است؛ اول این که آیا صرفا قیام حضرت سیدالشهدا علیه السلام لازم بوده است و تا ظهور حضرت ولی عصر ارواحنا فداه در میان شیعیان به هیچ وجه نباید قیامی انجام شود؛ عده ای با توجه به همین بحث می گویند انقلاب و قیام تا ظهور حضرت حرام است.

وی تاکید کرد: حضرت سیدالشهدا علیه السلام یک قاعده کلی را به ما فرمودند که هر سلطان جائری مثل یزید حکومت کرد؛ باید در مقابل آن برای احیای اسلام قیام کرد که این نظر صحیح است. در این مورد خود سیدالشهدا علیه السلام می فرماید: «و أن الباطل لا یتناهی» که این جمله هم هدف ایشان را نشان می دهد و هم این که می تواند برای ما الگو باشد. اولین مرحله امر به معروف برای اصلاح به صورت گفتاری است؛ همان طور که امام رحمة الله علیه این کار را انجام دادند؛ قیام حضرت سید الشهداء اختصاص به زمان خودشان ندارد و در هر زمانی مثل یزیدها حکومت کنند مومنین و علما باید بر علیه آنها قیام کنند.

این استاد حوزه علمیه قم بیان داشت: مسأله بعد در مورد تحریف واقعه عاشورا است؛ آیت الله مطهری در این مورد کتاب حماسه حسینی را نگاشتند که کتاب بسیار زیبایی است و بیان کردند تحریف به دو گونه است معنوی و لفظی، تحریف لفظی باید از تاریخ حذف شود و علما دقت کنند که هر نقل تاریخی را در مورد عاشورا قبول نکنند اما مهم تر از آن تحریف معنوی است به این که خدای ناکرده این طور وانمود نشود که قیام حضرت به جهت اهداف مادی بوده است یا این که درگیری قوم و قبیله ای بوده است.

وی افزود: امام حسین علیه السلام عالم به غیب بودند و متوجه بودند که چه فتنه هایی در پیش رویشان است لذا به صراحت هدفشان را از قیام خودشان بیان می کنند در فرمایشات حضرت است: «انی لم اخرج اشرا و لا بطرا» من خارج نشدم به صورت کسی که می خواهد شرارت و قلدری کند. حضرت سید الشهدا علیه السلام در مورد هدفشان می فرمایند: «و لا ظالما و لا مفسدا» من در حالی که ظالم و مفسد باشم خروج نکردم، «انما خرجت لطلب الاصلاح فی امة جدی» خروج من فقط برای طلب اصلاح در امت جدم است، «ارید أن آمر بالمعروف و انهی عن المنکر» من اراده کردم امر به معروف و نهی از منکر کنم پس هدف امام حسین علیه السلام فقط معنوی بوده است لذا این سخن گزافه نیست که «دین مصطفوی الحدوث و حسینی البقاء» است و یکی از معانی این حدیث نبوی می تواند اشاره به همین سخن باشد: «حسین منی و انا من حسین».

استاد موسوی اظهار داشت: هر چه ما از دین اسلام، عظمت و این شوکت داریم حاصل خون مطهر امام حسین علیه السلام و اهل بیت عصمت و طهارت است که این درخت تنومند اسلام را آبیاری کردند و دین اسلام را از آن فتنه بزرگ نجات دادند؛ وظیفه ما در قبال قیام حضرت اباعبدالله علیه السلام آن چیزی است که هم در روایت ها بدان اشاره شده است و هم هر عاقلی متوجه آن است. باید مواظب باشیم که دچار افراط و تفریط نشویم مواردی که در عزاداری حضرت سیدالشهدا علیه السلام سبب می شود شوکت و عزت این دستگاه خدشه دار شود را ترک کنیم و خدای ناکرده به سبک ترانه های غربی، سبک های سینه زنی ایجاد نکنیم و تفریط در این باره هم مثل این است که بعضی بیان می دارند که حتی گریه هم لازم نیست همین که لباس مشکی بپوشید و سکوتی کنیم، عزاداری همین است چه نیازی به سینه زنی و روضه خوانی است.

وی اضافه کرد: در سلوک علما نمی بینیم که هیچ کدام از آنها قمه زنی کنند، اگر این کار نیکو بود بزرگان مراجع هم قمه می زنند؛ این که برخی از علمای نجف به خاطر تأسی به زینب کبری سلام الله علیها این کار را جایز دانستند نه واجب در زمانی بوده است که دستگاه های ارتباط جمعی نبوده است و سوء استفاده ها نبوده است فلذا دلیلی بر جواز این کار در زمان فعلی نیست نه فقط در زمان ما بلکه آیت الله بروجردی رحمة الله علیه هم این کار را تحریم کرده بودند. آیت الله سید ابوالحسن اصفهانی هم این کار را تحریم کرده بودند. این بحث بعد از مدت ها از قیام سید الشهدا علیه السلام نبوده است و به طور ناگهانی در قرون نزدیک خود ما این مسأله ایجاد شده است و با این اوضاعی که در این زمان با وسایل ارتباط جمعی داریم؛ قطعا به فتوای مقام معظم رهبری و بعضی از بزرگان دیگر این کار جایز نیست. اگر ما واقعا به حضرت سیدالشهدا علیه السلام ارادت داریم؛ بر نفس اماره خودمان قمه زنیم و خودمان را اصلاح کنیم؛ افرادی که از بیرون به شیعه و گروه عزاداران امام حسین علیه السلام نگاه می کنند؛ شوکت و هیبت را به قمه زنی نمی بینند بلکه با اخلاص، محبت و سخاوت این عظمت مشخص می شود.

این استاد حوزه علمیه قم بیان داشت: ما جواب دیگری هم داریم که به این بزرگواران دهیم؛ اگر دلیل آنها از این کار صرف تاسی به حضرت زینب سلام الله علیها باشد چرا عزاداران به حضرت رباب تاسی نمی کنند که در برخی از احادیث نقل شده است که تا یک سال زیر سایه بان نرفتند و فرمودند چون جسد مطهر شوهر بزرگوارم در زیر آفتاب بوده است به زیر سایه نخواهم رفت؛ نمی شود که بیان کنیم که صرف این که خواهر یا همسر امام علیه السلام به خاطر مصیبتی که به ایشان وارد شده است به جهت معرفتی که نسبت به آن حضرت دارند کاری انجام داده اند؛ ما هم به عمل ایشان تاسی کنیم. قطعا ما به سینه و سر می زنیم و تا جایی که از جهت عرفی و شرعی جایز است؛ عزاداری باید باشد و گریه ها باید باشد اما نباید افراط و تفریط کنیم.

وی خاطرنشان کرد: ثمره عزاداری بر سیدالشهداء علیه السلام چه چیزی می خواهد باشد؛ آیا صرف یک عزاداری قشری و یک عادت و تکرار مفید است به هیچ وجه بلکه این کار خطرناک است ما باید فرزندان خودمان را تعلیم دهیم اولا اهداف امام حسین علیه السلام را به آنها یاد دهیم؛ این که چرا ما گریه می کنیم و این که گریه ما گریه شکست و افسردگی نیست بلکه احیای شعائر دینی و رسیدن به آن هدف والای انسانی است، گریه برای از دست دادن عظمت مقام والای انسانی است، گریه بر تندیس تقوا و شجاعت است، گریه ای است بر این که ما از رسیدن به فضایل اخلاقی عقب مانده ایم، اگر چنین گریه ای کردیم به نتایج مثبتی می رسیم.

استاد موسوی اظهار داشت: شهدای مدافع حرم همان کسانی بودند که در این دسته های عزاداری بودند و از این جا به شهادت رسیدند که بعضا دارای مقامات عرفانی هم بودند؛ این مطلب نشان می دهد که عزاداری صرفا تکرار نیست بلکه ما هر سال از این ظرفیت دستگاه حسینی استفاده می کنیم و گناهان خودمان را پاک می کنیم و توبه کنیم و برمی گردیم تا ما هم حسینی صفت شویم نه این که خدای ناکرده مثل مسیحیان از این مسأله سوء استفاده کنیم و بیان کنیم که ما گناهانی کردیم که با این عزاداری گناهان ما بخشوده می شود به حق الناس اعتنایی نکنیم و خیالمان راحت باشد که شفیعی مثل امام حسین علیه السلام داریم؛ مسیحیان هم می گویند حضرت مسیح به دار آویخته شد تا بار گناه آنها را به دوش کشد و در روز یک شنبه به کلیسا می روند و بقیه ایام همه کاری را انجام می دهند.

وی افزود: به هیچ عنوان امام حسین علیه السلام به شهادت نرسیدند که گناهان و گناهکاران زیاد شوند بلکه به شهادت رسیدند که اینها هدایت شوند؛ مهم ترین بحث ما در ماه محرم و صفر بهره گیری و ثمره این ماه است که جامعه اسلامی باید به واسطه این ثمرات متحول شوند نه صرف یک عزاداری قشری که خدای ناکرده در آن اختلاط باشد و مسائل غیر شرعی و منافع شخصی در آن جریان داشته باشد؛ این مسائل به هیچ وجه با دستگاه امام حسین علیه السلام تناسب ندارد و هر کس بر این امور تعمد داشته باشد؛ جزایش را هم در این دنیا و هم در آخرت خواهد دید.

این استاد حوزه علمیه در انتهای سخنانش بیان داشت: خداوند متعال به ما توفیق دهد که یکی از شعائر بزرگ که نماز است که الحمدلله سنت شده است که در ظهر عاشورا نماز را به اول وقت می خوانند را اهمیت دهیم و به این نکته توجه کنیم که لازم نیست اختلافات جزئی در تاریخ عاشورا بر روی منابر گفته شود ما باید بر روی اخبار مشهور تکیه کنیم برخی در مورد سن شهدا صحبت می کنند که مثلا حضرت علی اکبر علیه السلام هجده سال داشتند یا بیست و پنج سال مهم هدف از شهادت است. نباید ذهن مردم را به این اقوال مختلف مشوش کرد، نظر مشهوری که وجود دارد و آن چیزی که علما از قدیم بیان کردند. همین کافی است خداوند به حضرت ولی عصر توفیق دهد که عزادار واقعی حضرت است و به ما هم توفیق دهد که آن چه که مرضی قلب شریف حضرت است را هم قولا و هم فعلا و هم هیئتا انجام دهیم. /260/260/43/