استاد سید محمد موسوی حجازی از اساتید حوزه علمیه قم در گفتگو با خبرنگار پایگاه اطلاعرسانی نشست دورهای اساتید، با بررسی ابعاد مشارکت معنوی شیعیان با خاندان عصمت و طهارت، بر جایگاه رفیع همراهی با اولیای الهی در حزن و اندوه و ثمرات شگفتانگیز آن در فردای قیامت تأکید کرد.
/270/260/22/
پایههای سهگانه یک پیمان موفق
این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم در ابتدای گفتگو خاطرنشان کرد: پیمان شراکت میان انسانها سابقهای به قدمت تاریخ بشریت دارد و دامنهای وسیع از زندگی مشترک و امر ازدواج تا معاملات، تعهدات و قراردادهای اجتماعی را در بر میگیرد.
وی در ادامه یادآور شد: هر مشارکت موفق و پایدار بر سه پایه اصلی استوار است؛ نخست وجود «شریک شایسته»، دوم «موضوع و مورد مناسب برای شراکت» و سوم «دستیابی به نتیجه و سودی ماندگار».
استاد موسوی حجازی اظهار داشت: در عرصه حیات زناشویی، در سرمایهگذاریهای اقتصادی، در پروژههای علمی و پژوهشی و بهطور کلی در هرگونه پیوند مشترک، جمع شدن این سه رکن ضرورت دارد؛ در غیر این صورت مشارکت به خسران میانجامد یا دستکم بیاثر خواهد بود. با این حال، کلام نورانی امام جعفر صادق (ع) بابی از یک شراکت بینظیر و شگفتانگیز را به روی انسان میگشاید؛ پیمانی که امام ششم برای تأکید بر عظمت آن سه بار قسم جلاله یاد میکنند و میفرمایند: «رَحِمَ اللَّهُ شِیعَتَنَا، وَاللَّهِ هُمُ وَاللَّهِ الْمُؤْمِنُونَ، فَقَدْ وَاللَّهِ شَرَکُونَا فِی الْمُصِیبَةِ بِطُولِ الْحُزْنِ وَالْحَسْرَةِ».
وی افزود: این روایت شریف با دعای خیر امام صادق (ع) و درخواست نزول رحمت واسعه الهی بر شیعیان آغاز میشود. سپس حضرت با سوگندهای مکرر، پیروان راستین را به حقیقت ایمان متصف میسازند و آنان را مصداق بارز رستگاران معرفی میکنند؛ همان مؤمنانی که در طلیعه سوره مبارکه مؤمنون نوید فلاح و پیروزی به آنان داده شده است.
همراهی در رنج؛ بالاترین نشان دلدادگی
استاد حوزه علمیه قم با اشاره به هویت طرفین این پیمان مشترک تصریح کرد: در این معاهده نورانی، یک سوی شراکت شیعیان و سوی دیگر وجود مقدس اهلبیت عصمت و طهارت (ع) قرار دارند؛ همان ذوات مقدسی که حقتعالی آنان را انوار قدسی پیرامون عرش خود آفرید. پیوند خوردن با چنین وجودهای ملکوتی، بالاترین افتخار و موهبت معنوی برای انسان به شمار میآید.
وی به موضوع و ماهیت این معاهده اشاره کرد و گفت: در مناسبات معمول، موضوع پیمان حول خوشیها و منافع مادی شکل میگیرد، اما در این مکتب، محور شراکت در مصیبتی طولانی و آمیخته با حزن و اندوه تعریف شده است. تاریخ تشیع چهارده قرن است که در مظلومیت حضرت صدیقه طاهره (س)، در غربت امیرالمؤمنین (ع)، در مصیبت سبط اکبر امام حسن مجتبی (ع) و در واقعه جانسوز عاشورا و داغهای کربلا، پابهپای خاندان رسالت میسوزد و اشک میریزد.
استاد موسوی حجازی ادامه داد: همراهی در روزهای شادی کار دشواری نیست، بلکه آزمون راستین وفاداری در اشتراک غمها نهفته است؛ زیرا طبع آدمی از محنت و سختی گریزان است. پیوند انسانها در هنگامه اندوه، ریشهدارترین علقه عاطفی و مستحکمترین ارتباط روحی را به نمایش میگذارد و حضور همیشگی شیعه در ماتم اهلبیت، اوج این دلبستگی ناگسستنی را نمایان میسازد.
تجلی پاداش شراکت در عرصات قیامت
این استاد سطوح عالی حوزه علمیه قم با بررسی ثمرات اخروی این پیوند روحی یادآور شد: حقیقت سود و دستاورد این همراهی در روز رستاخیز آشکار خواهد شد؛ همان یومالحسره و روز جزایی که با دگرگونی آسمانها و ستارگان، هراس و وحشت سراپای همگان را فرامیگیرد و هر کسی در اضطراب فرجام خویش است.
وی در پایان خاطرنشان کرد: در آن موقعیت هولناک، وجود مقدس حضرت فاطمه زهرا (س) با همراهی فرشتگان مقرب و امین وحی وارد صحرای محشر میشوند و در حالی که به اذن پروردگار نخستین بانوی بهشتی لقب میگیرند، پیش از ورود به بهشت رضوان، شفاعت پیروان خویش را طلب میکنند و عرضه میدارند: «رَبِّ شِیعَتِی». این همان سود سرشاری است که ثمره همراهی در غمهای دنیا را به شراکت در بهشت جاودان الهی تبدیل میسازد.