به مناسبت فرا رسیدن ایام شهادت حضرت فاطمه زهرا (سلاماللهعلیها)، استاد سید محمدتقی قادری از اساتید حوزه علمیه قم در گفتوگو با خبرنگار پایگاه اطلاعرسانی نشست دورهای اساتید، با تأکید بر لزوم برگزاری باشکوه و در خور شان مراسم عزاداری دخت نبی مکرم اسلام (ص)، ابعاد گوناگون مصائب، استقامت و مظلومیت آن حضرت را تبیین کرد و بر ضرورت الگوگیری از سبک زندگی و سیره فاطمی در عصر حاضر تأکید نمود.
/270/260/21/
این استاد درس خارج حوزه علمیه قم در ابتدای گفتوگو با اشاره به اهمیت زنده نگه داشتن یاد و نام اهلبیت (ع) خاطرنشان کرد: در خصوص شهادت حضرت زهرا (س) باید پرسید چه حقیقتی وجود داشت که فقهای بزرگی همچون حضرت آیتالله العظمی فاضل لنکرانی و حضرت آیتالله العظمی وحید خراسانی، به کیفیتهای رایج و مرسوم عزاداری قانع نبودند و اصرار داشتند مراسم سوگواری این بانوی بزرگ اسلام باید در ابعاد و شکوهی شبیه به روز عاشورا برگزار شود؟ این دغدغه عمیق فقهی و معرفتی نشاندهنده عظمت مصیبت و نقش بیبدیل آن حضرت در دفاع از حریم امامت و ولایت است.
مستندات تاریخی و جایگاه زیارتنامه امام جواد (ع)
استاد حوزه علمیه قم با اشاره به ریشههای تاریخی و روایی معارف فاطمی ابراز داشت: برای شناخت هرچه بیشتر مقام والای صدیقه طاهرة (س)، مراجعه به منابع اصیل روایی و زیارتنامههای وارده از سوی معصومین (ع) راهگشاست. در همین راستا، مرحوم شیخ صدوق در جلد ششم کتاب شریف خود و همچنین مرحوم شیخ مفید در کتاب ارزشمند «المزار»، زیارتنامهای را از امام جواد (علیهالسلام) برای حضرت زهرا (س) نقل کردهاند که حاوی عمیقترین معارف در خصوص ابعاد شخصیتی، مراتب بندگی و مصائب آن حضرت است.
وی افزود: این زیارتنامه گرانبها دارای پنج فراز کلیدی است که هر فراز آن پردهای از فضایل و جایگاه بینظیر دختر رسول خدا (ص) را نمایان میسازد. در فراز دوم این زیارتنامه به مسئله امتحان الهی و صبر کبریای آن حضرت اشاره شده و آمده است که خداوند متعال، حضرت زهرا (س) را پیش از آفرینش آزمود و ایشان را در برابر این امتحان بزرگ، صابر و استوار یافت. این صبر و پایداری بینظیر موجب شد تا مقام معنوی ایشان به مرتبهای برسد که فراتر از قیود زمان و مکان قرار گیرد و به عنوان الگویی جاودانه برای تمامی صابران و مجاهدان راه حق در طول تاریخ شناخته شود.
شوک روحی ناشی از خیانت انصار و غفلت نخبگان
استاد قادری با تبیین عوامل و مصائب جانکاهی که پس از رحلت پیامبر اکرم (ص) بر حضرت زهرا (س) وارد شد، تصریح کرد: مصیبتهای وارده بر پاره تن رسول خدا (ص) تنها محدود به آسیبهای جسمی نبود، بلکه ضربات روحی و شوک ناشی از تغییر مسیر امت اسلامی، سنگینترین رنج را بر روح مطهر ایشان وارد ساخت. نخستین مصیبت بزرگ، مواجهه با خیانت و انحراف کسانی بود که در مکه و مدینه با پیامبر پیمان بسته بودند و در دفاع از دین خدا ادعای همراهی داشتند.
وی تصریح نمود: برای حضرت زهرا (س) بسیار شگفتآور و غیرقابل باور بود که چگونه گروهی از مهاجران و انصار، بلافاصله پس از رحلت پیامبر گرامی اسلام (ص) در سقیفه بنیساعده گرد هم آمدند تا مسیر خلافت و امامت را از اهلبیت (ع) منحرف کنند. این اتفاق تلخ نشان داد که چگونه عدهای با وجود شنیدن سفارشهای مکرر رسول خدا (ص) در رویدادهایی چون غدیر خم، به دلیل دنیاطلبی و وابستگیهای قبیلهای، از ولی حق فاصله گرفتند و زمینهساز بزرگترین ضربه به پیکر امت اسلامی شدند.
تنهایی در مسیر حق و افشای انحرافات در خطبه فدکیه
این استاد درس خارج حوزه علمیه قم با اشاره به تلاشهای شبانهروزی و مجاهدتهای حضرت زهرا (س) برای بیدار کردن جامعه اسلامی بیان کرد: حضرت پس از واقعه سقیفه، با وجود دردها و اندوه فراوان، دست فرزندان خود را میگرفت و شبانه به منازل مهاجران و انصار میرفت تا حجت را بر آنان تمام کند و از ایشان برای یاری حق و بازگرداندن خلافت به جایگاه اصلیاش دعوت به عمل آورد. ایشان از تکتک1 افراد اعتراف میگرفت و قول همکاری میگرفت، اما متأسفانه در روز موعود، وفاداری لازم از سوی جامعه دیده نشد و جز شمار اندکی، کسی به یاری اهلبیت (ع) شتافت.
وی افزود: اوج این روشنگری و افشاگری را میتوان در خطبه فدکیه ملاحظه کرد. اگر خطبه فدکیه را با دقت بررسی کنیم، درمییابیم که بخش عمدهای از اعتراضات صریح حضرت متوجه انصار و کسانی است که با تکیه بر قدرت و جمعیت خود، سکوت اختیار کردند و راه را برای غصب خلافت هموار ساختند. کلام آتشین و قدسی حضرت زهرا (س) در مسجدالنبی، چنان حقایق را آشکار ساخت که حاضران را به سکوت و حیرت واداشت، اما متأسفانه فضای غبارآلود جامعه و ترس از دنیاداران مانع از آن شد که این هشدارها اثر عملی پایداری بگذارد و همین نفوذ کلام و خطر آگاهیبخشی حضرت برای جریان باطل بود که آنان را به واکنشهای خشونتبار واداشت.
لحظات جانسوز شهادت و دفاع از حریم ولایت
استاد سید محمدتقی قادری در بخش پایانی سخنان خود با اشاره به وقایع تلخ پس از خطبه فدکیه و هجوم به خانه وحی خاطرنشان کرد: پس از آن خطبه تاریخی، حضرت زهرا (س) در حالی که تنهای تنها بود به خانه بازگشت؛ در حالی که میدانست رسالت خود را به اتمام رسانده است. طولی نکشید که عوامل حکومت وقت به فرماندهی عمر بن خطاب به خانه اهلبیت (ع) هجوم آوردند تا صدای حقطلبی را برای همیشه خاموش کنند. هجوم به بیت نزول ملائکه، بستن در بر روی بانوی دو عالم، شکستن پهلو و فرو رفتن میخ در سینه مبارک حضرت، از مصائب جانسوزی است که تاریخ اسلام هرگز آن را فراموش نخواهد کرد.
وی در توصیف آخرین لحظات مقاومت مظلومانه صدیقه طاهرة (س) گفت: هنگامی که مهاجمان قصد داشتند امیرالمؤمنین علی (ع) را به زور به سوی مسجد ببرند، حضرت با وجود جراحات سنگین و در حالی که سینهاش مجروح بود، از جا برخاست تا دامن مبارک همسر و امام خود را بگیرد و نگذارد مظلومانه به مسجد برده شوند. در آن لحظات جانسوز، با بیرحمی تمام با ضربات شمشیر و لگد، آن بانوی مظلوم را مورد آزار قرار دادند؛ زنی که پاره تن پیامبر و سیدة نساء عالم بود، در راه دفاع از ولایت به شهادت رسید تا سند مظلومیت اهلبیت (ع) تا ابد جاودان بماند.